EDITORIAL

Μάθατε με ευκολία να ανοίγετε τα πόδια σας , αλλά όχι να τα κλείνετε την κατάλληλη στιγμή .

Ζητώ συγνώμη για τον τίτλο του άρθρου αλλά είναι μια αγανάκτηση για όλα αυτά τα παιδιά που φέρουν κάθε είδος κακοποίησης .

Αναφέρομαι στην μητέρα για εκείνο το αναθεματισμένο δέσιμο την στιγμή του θηλασμού που δεν τους ακολουθεί και το σπάνε στην πορεία.

Καθημερινά διαδικτυακά αλλά και τηλεοπτικά βλέπουμε περιστατικά κακοποίησης παιδιών , τα βιάζουν ,τα χτυπούν μέχρι θανάτου, τα βράζουν ,τα καίνε ,τα κάνουν υποχείρια κάθε μορφής εκμετάλλευσης οι ίδιοι οι γονείς . Κάθε φορά αναρωτιέμαι το ίδιο πράμα γιατί ;;;

Ο θυμός μου στοχεύει την μητέρα χωρίς βέβαια να απαλλάσσω τους άθλιους πατεράδες , γιατί όσο και αν είναι ο πα-τέρας ,τέρας η μητέρα που είχε στην κοιλίτσα της αυτό το πλασματάκι πως μπορεί να φέρεται έτσι ;;;;

Αφήνουν τα παιδιά στο έλεος γιατί δεν έζησαν την ζωή τους , την στιγμή όμως της ηδονής γιατί ξέχασες την αντισύλληψη ; Είναι δικαίωμα του καθενός να ζει όπως θέλει την ζωή του όμως είναι υποχρέωση του να αναλαμβάνει τις ευθύνες του .

Ακόμα και αν η ψυχολογική-σωματική κακοποίηση γίνεται από τον πατέρα , κατηγορώ την μητέρα για την ανοχή σε αυτή την κατάσταση , την κατηγορώ για τον φόβο της να ξεφύγει από αρρωστημένες καταστάσεις που έχουν αντίκτυπο στις ίδιες αλλά ακόμα πιο πολύ στα παιδιά τους . Κλείνουν τα μάτια στο μέλλον ενός παιδιού , που ενώ θα έπρεπε να το χτίζουν με θεμέλια αγάπης , δημιουργούν έναν άνθρωπο με απωθημένα και θυμό .

Μάθετε λοιπόν να χειρίζεστε τα πόδια σας και σκεφτείτε αν όντως μπορείτε σε αυτό τον κόσμο να είστε υπεύθυνη για ένα παιδί όταν άλλοι προσπαθούν με κόπο και αγάπη για αυτή την ευλογία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *